Ambassadeur Dani Maksimov

Dani Maksimov is een Apeldoornse rapper. Hij doet als artiest veel projecten met jongeren.

,,Mijn jeugd heb ik doorgebracht in Orden. Niet de meest rijke wijk van Apeldoorn. Ik ben op de lagere school eigenlijk heel anders geweest dan de andere kinderen daar. Om dat andere, wat dat ook moge zijn, werd ik flink gepest. Door mijn passie voor muziek heb ik dat kunnen negeren. Kijk nu naar mij: gymnasium, universiteit en een rapper die een beetje bekend is. Nu word ik volledig geaccepteerd.

Als je nu kijkt hoe het afgelopen is met die pesters dan word je een beetje somber. De meeste jongens in de wijk zitten in de gevangenis of werken in de fabriek. Soms zijn het drugsdealers, dat soort dingen. Ze gaan ook niet meer naar school, best wel jammer. Ik denk dat het proces van wat je wilt en kunt misschien later bij hun is gekomen. Dat ze eerst op hun bek moesten gaan. Ik ben misschien eerder op mijn bek gegaan door dat pesten en ook dat ik zonder vader ben opgegroeid. Dan kom je op een gegeven moment je zelf tegen, weet je wel.

Wat ook belangrijk is, is de liefde die ik heb gekregen van mijn moeder en mijn twee zussen. Gewoon heel zorgzaam en meelevend. Ik heb thuis liefde gekregen, dat heeft er voor gezorgd dat ik gewoon de persoon kan zijn die ik wil zijn.”

Liefde

,,Als ik dat boek over zwerfjongeren lees, dan zie ik dat veel van die jongeren die liefde niet hebben gekregen. De basis ontbreekt dan, als je al heel vroeg voor je zelf moet zorgen en moet zien te overleven.

Het is eigenlijk best wel gek dat niemand mij vroeger interessant vond en dat ze mij nu vragen om je mening en om raad, en dat ze dat van waarde vinden. Ik denk dat mijn karakter – ik ben best wel bescheiden en positief ingesteld, al zeg ik het zelf – ook een rol speelt.

In mijn muziek probeer ik dat optimisme ook te verwerken. Kijk, het kost geen moeite om agressieve negatieve rap’s te maken en om autoriteiten te dissen. Maar dan verander je niks, je krijgt dan alleen maar een negatieve blik op je omgeving.”

Koken

,,Ik ben wel maatschappelijk betrokken. Als ik mijn steentje kan bijdragen dan doe ik dat. En wat betreft de jongeren, ik denk dat het een doelgroep is die je nog een beetje kunt sturen. Sommige jongens die ook zwerfjongeren waren komen wel eens bij mij thuis. Lekker samen muziek maken en ik kook dan ook voor hun. En als ze mij vertellen dat ze geen slaapplek hebben, dan ben ik de beroerdste niet.

Zelf ben ik bezig met het rapproject passievrucht. Ik geef jongeren een springplank om verder te komen met hun muziek maar de rest ligt bij hun zelf. Ze moeten het uiteindelijk zelf doen.”

Interviewers Marco Betman en Roelof Rump
Foto Roelof Rump